Ziarno niezgody

Lata 60. XX wieku. Pisarka Robinson, zmagająca się z kryzysem twórczym i słabymi recenzjami swojej najbardziej osobistej książki – Ziarna niezgody, spontanicznie wyjeżdża z Nowego Jorku do angielskiego Castle Combe – miasta dzieciństwa i swoich najgorszych koszmarów. Ponad czterdzieści lat temu opuściła je po tym, jak mieszkańcy oskarżyli ją o śmierć jej ojca, znanego pisarza.

Na miejscu poznaje opiekunkę matki, Rebekę, i zaczyna jej się zwierzać. Robinson opowiada historię dwóch dziewczyn, które poznały się na pensji dla panien, otoczonej śpiewającymi smutną pieśń wrzosowiskami. Dziewczyny kochały się jak siostry, a ich więź powoli przeradzała się w niezdrową obsesję, aż do momentu, gdy rozdzieliła je miłość do jednego mężczyzny. Tragedia, o której mówił tylko szept śniegu, odcisnęła piętno na ich dorosłym życiu.

Która z nich jest dzisiaj poczytną pisarką, walczącą z demonami przeszłości i apodyktyczną matką? Robinson nie jest pewna. Dwie dziewczyny, dorastając, stawały się niemal jedną osobą…

Poruszająca opowieść o przyjaźni, obsesji i przeszłości: o zapomnianym zeszycie, domu na wzgórzu, herbacianych różach w ogrodzie, przygnębionym człowieku w poplamionym atramentem szlafroku i starej maszynie do pisania.