Powstańczej Warszawy dzień powszedni

W ciągu dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki powstawały i rozpadały się każdego dnia. Codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, o których informowały zgrabne plakaty. W kinach pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a prasa konkurowała kilkudziesięcioma tytułami, nie zapominając nawet o czasopismach dla dzieci i teatrach lalkowych.

Sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniały kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, gdyż jak to w milionowym mieście, nie brakowało przestępczości. Zaskakująco dobrze radziła sobie warszawska roślinność, choć miała trudne zadanie.

Książka opowiada także o zwierzętach i Wiśle. To historia życia w sytuacji ekstremalnej – podczas Powstania Warszawskiego nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim próbowano żyć. Tam, gdzie pojawił się choćby najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie.

„W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta Barykada Powiśla... Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem „Roty” – choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego nigdy nikomu nie udało się do końca kontrolować.”